BANGKOK/RAYONG ,misjonærmøte for Mekong og Kina (MM 2008)

Det er 2.februar og eg er i Bangkok igjen. Alle kollegaene er her for årets misjonærmøte starta med seminar og gjennomgåing av årets arbeidsrapportar den 6 februar. Skulen har eg og med meg. Det vil sei at eg starta opp mandagen med skule på Bangkok Christian House, og så overtok Hilde som vikar resten av veka.

Ein elefant kom marsjerande, nedover....... syng me i klassen denne veka, og elevane skal lesa, skriva og teikna om elefantar fordi dei har om buddhismen i KRL-faget.

Men denne elefanten kom gåande nedover vegen i ROSE GARDEN ca 40km vest for Bangkok. Det var så herleg å få litt frisk luft denne sundagen. Dermed blei det utflukt på meg og Hilde. Dette er ein flott park, eigentleg eit kultursenter med dans, elefantrideturar og krokodillefarm.

Sundagstur i dette området er påfyll for sjela. Ein god gartnar held denne parken iorden.
Og desse kunne snakka. Ein tener pengar på alt. Eit bilete med ein fargerik snakkesaleg papegøye på skulderen kunne ein lett skaffa seg om ein gir frå seg nokre baht.
Me såg ikkje rosene. Kanskje det ikkje finst roser i Rose garden. Men fin fargeprakt var der.

Onsdagen var me klar for seminar. Då hadde me vore gjennom arbeidsrapportar med oppnådde og ikkje oppnådde mål, og ein fagforeningsdag var og unnagjort.

Ekteparet Per Arne og Anne Dahl frå Modum bad var med oss på seminardagane. Dei fekk oss til å reflektera over gleder og sorger i arbeidet på ein engasjert og gjennomtenkt måte.

Dei blei med oss vidare til Rayong torsdag ettermiddag. Her hadde dei ansvar for felles bibeltimar og me fekk tilbod om einesamtalar.

Rayong ligg sør i Thailand, noko sør for Pattaya. Det er ein roleg by og hotellet vårt låg svært så fredeleg til. Ein nydeleg plass som egna seg bra for eit personale som nå skulle ha fokus på sosialt samvær og åndeleg påfyll.

Komiteen har gjort ein kjempejobb. Her var aktivitetar som passa for liten og stor. Haldstudentane hadde barneopplegg kvar dag slik at mor og far kunne få ta del i det dei ønskte.

Hotellet var fint. Gode og store rom. Eg var heldig og fekk meg eit med havutsikt.

Det var nydeleg og vakna til bølgjene som skvulpa mot stranda og fuglane som song. Det var nesten som å få eit musikkstykke ``Jæren`` inn i øyro.

Denne vakre blomen veks i sanden på stranda nett der denne Jærbuen hadde siestaen sin kvar dag etter lunchen som nesten var på stranda...
....for nærmare stranda kan ein knapt koma i eit hotell. FANTASTISK .

Når ein er oppvokst med stranda så nyt ein å få lesa ei bok der, sova, bada, lesa ei bok, sova ,bada........og det gjorde eg i kvar pause som det var mange av. Dei var til og med lange og svært så gode. Det er rekreasjon det. Den siste kvelden var det full aktivitet. Volleyballturnering for alle. Me ble delt inn i lag, men eg og Atle hadde eit ærend til byen fyrst. Me måtte få tak i billettar til nattbussen Rayong-Mukdahan. Dei andre skulle heim via Bangkok, men me ønskja heller ein direktebuss. Ting tek tid i Thailand. 40min inn til byen og så ut av byen igjen for å finna busstasjonen. Etter mykje om og men heiv me oss på ein motorsykkeltaxi for å spara tid.........men volleyen gjekk sin gong utan oss......ME FEKK OPPLEVA BYEN, køyra lokal minibuss gjennom tronge gater, erfara å vera tre
på ein motorsykkel........ikkje dumt noko av det..

.................og mitt lag vant volleyturneringa (noon får både i pose og sekk)

Sundag, avreisedagen var det gudsteneste for alle. Fint å få vera med på ein heilt vanleg norsk gudsteneste igjen. Ragnhild leia korsongen for ungane. Herlege ungar. Det er så herleg å sjå ungar som verkeleg lever seg inn i songen. Dei gir av heile seg sjølv. Det varmar eit vordande bestemorhjarte.

.......og så er me tilbake igjen til den vanlege kvardagen i Mukdahan

Se her var det ivrige 2.klassingar i aktivitet. Det er gymtime for ca. 30 elevar, og læraren var ikkje tilstade denne dagen. Det er ingen automatikk i at det då dukkar opp ein vikar så dermed blei det 2t fri på denne gjengen.

Søren og,,,,,,tenkte eg. Me har nett fått til ein avtale om at resten av semesteret skal mine elevar ha gym med denne gjengen.... På vår skule er det berre menn som har gym.

Dei blei store i auga desse elevane når ``farang``læraren bles i fløyta og ville ha orden på elevflokken. Augo blei ikkje mindre når ho løfta opp skjørtet og sprang rundt på plassen for å visa ulike aktivitetar med stor og liten ball. (det var foresten ei ny oppleving å ha gym i langt skjørt)

I Bangkok var det rødt og rødt og rødt i alle butikkar i sist veke. Det kinesiske nytt året blei feira 6.februar. Då kler dei seg i røde klede og gir kvarandre røde kort med fine helsningar. Dei et god mat, har familie og venner på besøk og i taket heng det røde papirlamper. I China town var det fyrverkeri.

I Mukdahan er det mykje rødt denne veka. Valentins dag (kjærleiksdagen)14.februar. Tenk, denne engelsk/skotske skikken har og nådd Thailand. Butikkane er fylt opp med eit hav av fine kort, bøker, blomar, sjokolade, bamsar osb.

Det går berre ikkje an å gløyma denne dagen(når ein må innom butikkar ) som opprinneleg er dagen for kjærleik til minne om presten Valentin, der gutane skal kjøpa roser og jentene skal uttrykka seg via fine kort.

Heldigvis har denne dagen blitt utvida til å gjelda alle dei som betyr noko spesielt for ein. Venner, mødre,fedre, naboar, kollegaer,,sysken og kjærastar.....Det manglar ikkje på å få kjøpt kort og fine ord. Send i veg!!!!

På skulen har me denne veka hatt som tema: Å vera godhjarta.

Det er fint å ha eit varmt hjarta , vera ein varmhjarta (barmhjertig) samaritan.

Og eit varmt hjarta har desse to solstrålene. I pausen har dei hatt med seg ho gule Marie og ho oransje Ragnhild ut i den nifse store skulegarden. Men alle 4 er eit stort smil når dei kjem inn att ,så dei store har vore godhjarta med dei små.

I temabøkene sine har dei uttrykt seg i skrift og teikning om kor fint det er å kunne hjelpa og kor fint det er å ta i mot hjelp.

Her får læraren lese om kor fint det er å vera med mor på sjukeheim og få vera med å hjelpa og stella mormor og oldemor. Teikninga frå sjukerommet er så detaljrik. Ingenting er gløymt. Det er ingen tvil om at dette er ei god oppleving.

Her er det ei som har fått ny sykkel. Det gjekk ikkje så bra på ein av turane.

Men heldigvis var ei storesyser på pletten og hjalp til med støtte og gode ord.

Det finst ``små valentinarar`` og blant oss. Kanskje dei får eit fint kort i dag????

Morgonsamlinga på skulen blei spesiell for oss ``farangar``.

Mange elevar møtte opp med ei rose eller ein bukett i handa.

Happy Valentins day sa dei og gav rosa til læraren.

Så koseleg det er å vera lærar på ein slik dag då.

Lærarane hadde med brett me hjarte på som elevane kjøpte. På slutten av samlinga klistra elevane hjarte på kvarandre og på lærarane. Det tok heilt av. Me hadde hjarte på rygg,skulder,arm,bryst og eg fekk til og med eit par nede på ankelen.

SANUK.... GLEDE. Thaiane ser glede i alt.

Se på desse glade menneska.

Guten til høgre har hjarteklister i heile andletet, og læraren er minst like nøgd.

Me stod der litt forvirra eg og elevane mine. Slikt er me slett ikkje van med. Eg hadde tenkt eg skulle nemna dagen idag og kanskje laga eit kort eller to, men dette......

Kvifor får me hjarte idag?????? var eit sjølvsagt spørsmål frå Ida Marie.

Khruu Bla klemmer i veg med klister til oss alle.

Happy Valentine.....

Dette blei eit sjølvskrive tema i det norske klasserommet idag (..og det tok meir av dagen enn eg eigentleg hadde tenkt).

Kjære lesarar: Her får du ei rose av meg idag.

Ha ein fin Valentins dag.

Tusen takk for alle fine mailer. Det er utruleg gildt å få . Beklage at eg ikkje får svart så fort på alle. Av og til skjer det litt for mykje i og rundt meg, men dagen idag er ei fin påminning om å ta rev i sigla, nyta dagen og leva livet med ei ope hand.

``ein knytta neve kan ikkje ta imot ei utstrakt hand. Men ei utstrakt hand kan løysa ein knytta neve``

PASSET HAR VORE PÅ TUR ALEINE medan eigaren måtte ein tur under ``kniven``

Endeleg kan damen smile.....


PASS OG EIGAR ER I LAG IGJEN, og begge er der dei var tenkt å vera forrige helg.


I SAVANNAHKET på besøk hos Hilde som var der p.g.a nytt visa.

Forrige veke starta med at eg hadde ein liten flørt nattestid med Mr. Mygg. Damer på 50 finn seg ikkje i den slags intimitet med framande så min sterke avvisning førte til at kavalerern la igjen eit lite visittkort på augelokket mitt.

Frå naturen si side er eg utstyrt med noko utståande auge (sjarmerande seier Roy), men det får nå vera måte på kor gavmild naturen skal vera. Auget blei større og større. Etter 5 dagar(avreisedagen) fekk eg råd hos misjonær Marit om og ta ein tur på sjukehuset. Der blei eg teke godt i mot. Fire sjukepleiarar var klar for å senda meg til legen( hugse du Lucia, det er jo DU,,,,kviskra dei seg i mellom). Legen var raskt framme med kniven og så blei det ein minioperasjon for å få vekk visittkortet som hadde gått innover (veit ikkje heilt kva det tydar då).

Dermed blei det to små poser med medisiner og rensing av sår hos lege kvar dag i 5dagar framover for meg, TJOHEI.

Berre for å gjera det heile komplett så måtte eg jo sjølvsagt sige litt om etter ``inngrepet``,dermed var eg litt sjabby når eg vel heime stod og pakka kofferten for å ta 1900-bussen til Savannahket.


KLAR-FERDIG-PAKKEA, men då var neimen ikkje passet mitt i sin vante skuff. Det låg nemleg i Bangkok ( for å få arbeidsløyvet mitt i boks) Igjen var Marit på banen med gode råd. Ein telefon og to , så kom vår alles så gode og hjelpsame Joke seg inn på kontoret og fekk sendt passet med nattbussen frå Bangkok til Mukdahan.


Tidleg neste morgon stod eg og venta på``livsnerva`` som kom reisande utan eigar og var kjempeklar for å følgja eigaren vidare med buss til nabobyen ,der Hilde ikkje hadde snøring på kvifor Mukdahandama ikkje dukka opp til avtalt tid.

Veka fram mot sist helg var ei veke som starta med gravferd og som enda i bryllaup.

På skulen blir flagget kvar morgon heist til tops for så å bli firt ned på halv stang. Syster til kongen er død. Det var offentleg sørgetid i 15 dagar. Alle lærarar er kledd i svart eller kvitt. For sikkerhets skuld tok eg på meg svart og kvitt ein ekstra dag etter dei 15, og då kom det melding om at me skal visa kongehuset støtte i 100 dagar (..og eg som aldri går i svart...) det blei lenge det.For eit par veker sidan skjedde det ei tragisk mopedulukke på motorvegen. Eit medlem av kyrkja vår og venninna hennar omkom. I tillegg var ho i slekt med to av våre ansatte. På kvar vår måte blei me alle prega av ulukka. Det blei ei travell tid for våre prestar. I 3 dagar blei det arrangert minnestund/gudsteneste både morgon og kveld med mat. Den 4.dagen (forrige sundag)blei ho gravlagt. Det er uvanleg i Thailand. I alle desse dagane stod kista inne i heimen(oppi eit kjølerom). Det var ope hus pynta med kvite blomar, lys og bilete.

Gravferdsdagen starta og i heimen. Familien satt inne rundt kista medan alle andre sat utanfor. Bilar køyrte i kortesje til gravplassen. Først kistebilen, så GUDEbilen(merk ordet som blei brukt på bilen med misjonærene Espen og Kjartan), deretter musikkbil og så blomebil og alle andre. Det var ei fin gravferd, ei slags thai-kristen. Til slutt blei kista opna og alle blomekransar blei tatt frå kvarandre. Dei som ville ta eit siste farvel fekk gå fram, ta i mot ein blom og legga den oppi kista. Ei ærbødig og fin handling.

MUKDAHAN gjengen med smått og stort og alle ansatte. Me har blitt ein svær familiegjeng etter kvart. Ein ny misjonærfamilie , Heggernes er nett ankome og nå er me 5 misjonærfamiliar (Heggernes med 4, Tveten med 4, Sørheim med 3, Rousing med snart 5 og den vesle fam. Øvestad).

Dette er mandag( det var denne dagen Mr. Mygg hadde gjort sitt) og me er samla i grillparty, husfest. To av familiene har fått ferdigstilt heilt nytt hus. Då er det vanleg at huseigar kjøper ei ku, lar ho gresse ein dag på tomta, slaktar ho og inviterer alle på fest. Me koste oss.

LAOS, Savannahket.....veka går fort. Det er lørdagsmorgon og eg har kome meg over grensa til nabobyen. ( det tek 30min.)

Det er så fredeleg og vandra rundt i desse fattige gatene. Stadig er det noko nytt og oppdaga. Hilde og eg fant biblioteket. Tenk eit bibliotek i denne fattige byen( visstnok sponsa av Frankrike). Pedagogar som me er så er me jo nysgjerrig på alt som har med bøker å gjera. Me fant glade ungar, flinke teiknarar og små leseløver her inne. I tillegg idear til formingsundervisninga vår. (knipse knipse)
Det er så mange fasinerande hus i smågatene. Hus med sjel.

På vår gode innternasjonale stamkafe , Good Mook, i Mukdahan heng det fleire fine bilete frå gatelivet i Savannahket. Eg har kjøpt eit av husmotiva.

Nettopp dette huset fann eg no i denne gata (øvste biletet).

Og maten, den er rett rundt hjørnet........ men desse pølsene lot oss ikkje frista.
Men det gjorde den vekentlege manikyren...... No er me blitt vant til salongar så litt annleis er det når dama har alt med seg på sykkel. Ho insisterte på at Hilde var moden for manikyr... Og medan ho blei stasa opp i vegkanten fekk eg ventetida korta ned med å bli invitert på lokal lunch, også i vegkanten. (så synd at dette var så sterkt at det brant på tunga)

Sundagen blei turdagen. I lag med eit ungt irsk par blei me guida rundt i ein TUKK TUKK.

Første stopp var på Laos største saltgruve. Her pumpa dei opp grunnvatn og når det fordampa i varmen låg grovsaltet igjen. Karane kostar saltet til sides.

Det såg ut som fjell med snø der det venta på og bli putta opp i sekkene.

Me fekk og sjå korleis dei vaska og kokte ut grovsaltet slik at det blei det saltet me kjenner(raffinert salt)

Og så bar det til fots inn i jungelen. Ein naturguide fulgte oss. Her var det tett i tett med vekster, men stiane var gode tråkk...MIND YOUR STEPS, MIND YOUR HEAD, MIND YOUR FOOT.....guiden vår var årvåken på å minna oss på kor me skulle trå.

Inni her er det altså ein edderkopp i eit svært nett. Den klarte ikkje kameraet og fanga opp, søren og.
men denne flotte larven viser. Berre musikk frå insekter,fuglar og dyr høyrte me langs denne 8km lange ruta. (ja ja...Karin og Kristian heime i Noreg. De skulle jo vore her nå...berre sjå kva de går glipp av....me har det tilgode)
Dette er eit honningtre. Sesongen er februar til mars. Då heng det og dinglar klatrarar her. Me fekk og sjå store oljetre og mange nyttige vekster til medisin,,,, og til gode kjerringråd fekk me både se og smake på.
Denne røde mauren er ein slik. Brukt i supper og i medisin. Når han et bladet lappar han det samstundes saman igjen slik at det ikkje døyr. Naturen er fantastisk.

Utan mat og drikke duger helten ikkje.....og ikkje me heller. Det passa godt med picknic lunch i det fri etter 5 km gange. Mat og frukt og vatn. Fisken var nok den som gjekk fyrst, men lunchen var god den for det var slett ikkje mykje igjen når timen var gått.

I enden av jungelen blei naturen sin musikk avløyst av hardare rytmer frå landsbyen.. BRYLLAUP på gang. Me passerte brudgommens hus og der blei me fort invitert inn. Her var det førebuing til den store festen.

Til song og musikk rulla me saman nokre pengesedlar og festa på brudgommen sin arm. Begge armane var nokså pengesterke når alle gjestene var ferdige.

Her var det berre å bli med på leiken.... irlenderen fekk i oppdrag og spela for brudgommen.
Ser her er mor og andre flittige damehender igong med å få på han brudgomsstasen. Etterpå fekk han ein blomebukett i handa og så bar det mot bruras hus. Ein fin prosesjon var det. Brudgommen fyrst og alle gjestene frå hans hus bak. Alle i landsbyen stoppa opp.
Vel framme......I brura sitt hus var det minst like mange gjester. Her var det dekka på til stor fest, her skal brudeparet bu og her føregjekk brudevigslinga.

Gode GRATULASJONAR frå oss som måtte vidare.
Ein time seinare var eg tilbake i Mukdahan

Mandag morgon klippar elevane mine i glinsande fargerikt papir. ....bob bob
dadi dadi bob bob suuuuu.....fisken frå biblioteket i Savannahket ligg på pc-en. No er det deira tur til å laga sin fantasifisk.

Denne veka hadde me hospitering av Bim 9år, syskenbarn til Øn Ragnhild. Det var spanande for oss å få ei thaijente til i klassen og spanande for Bim og få gå i ein norskklasse som måtte bli litt engelsk for ho.

Men fisken var utan språk, og fine blei dei. Det er spanande med små kreative hender.

SIGHTSEEING, VIETNAM soer

Eg går slett ikkje av vegen for litt shopping i ny og ne......men ein ferie må ha fleire ingrediensar enn som så når ein er så heldig å få opleva eit anna land og kultur.




Ingenting er som å få oppleva byen, staden, leita litt rundt og sjå kva som goeymer seg av kultur og historie i landsbyar og byggverk. Då kjenner eg at eg lever.



Så lenge Hilde fekk nyta den gode stunda i senga litt ekstra om morgonen, og denne dama stod opp, bestilte frukosten til begge og sa til guiden at me var klare fekk me utruleg god tid til det meste.



VIETNAM, landet der den roede og gule fargen er hellig (mine yndlingsfargar) har så mykje å by på. Ho Chi Minh, byen som har vore hovudstad den gong nord var nord og soer var soer er full av kultur og histore.

Krigsminnemuseet var ein sjoelvskriven plass å gå innom. Her blei me minna om Vietnamkrigen sine herjingar både på det psykiske og det fysiske plan. I dokumentarfilm, tekst og bilete samt utstilling av fly og tangsar er det ikkje tvil om at denne krigen har sett sine spor. Me mistar rett og slett inn og mæle når me vandrar gjennom historia.

Kvifor, undrar me når me går ut, kvifor.... og vietnamesaren spoer framleis om det same.

Den gong var det amerikanarane. Franskmennene har og hatt si hand over Vietnam. Dei har etterlatt seg mange flotte bygg og arkitektur. Så i Ho Chi Minh finn me og Notre -Dame katredralen. Han ligg ikkje akkurat på ei hoegd som i Paris, men flott er han lell.

Byen var lett og traske rundt i etter kartet. Ein kveld spaserte me til ``Golden dragon water puppet theatre`` Dette er eit verdskjent teater med live traditional music. ``Not watching Vietnamese water puppet show means not visiting Viet Nam yet`` lyder reklamen. Vel verd besoekjet sjoelv om me ikkje forstod språket.

Eg hadde med meg fire bilete i kofferten på heimturen. Handcraft. Utanfor byen fekk me sjå kor slike bilete,fat,vasar og skrin kjem frå. Dei malar eller dekorerer( t.d med knust eggeskal), brenn og skrubbar produktet i såpe og vatn.

Lite maskinar og se i denne fabrikken. Flittige og nette hender i djup konsentrasjon sjoelv om det blinka i ivrige turistapparat.

CHU CHI TUNNELS (Ben Dinh). 1,5t koeyring ut av byen kjem ein til ein liten by under jorda. Her er det over 250km nettverk under bakken. Vietnamesarane gravde tunnellar og rom for å goeyme seg for amerikanarane. Slett ikkje lett å få auge på.

Oisan.... her skulle biletet vore snudd.

Me fekk proeve oss i undergrunnen.

Var det nokre damer som ville det då....NEI... men det var for fasinerande til å la vera så denne dama greip sjangsen.
Vips så var eg nede.....misunnelege blikk frå menn over 40 med litt pondus.....

Det var litt verre å koma seg opp. Ikkje store plassen, men for smidige små vietnamesarar var det.. .piece of cake....

Smarte er dei og.....her var feller for uvedkommande godt skjerma for publikum idag. Stakkars dei som hamna i ei slik under krigen. Piggar så kvasse som det går an spidda rett og slett inntrengjaren.

Eit stort hull i bakken- Ein B52- er hadde ein fulltreffar her under krigen.

Det er alltid kjekt å få med seg dokumentarfilm om slike hendingar. Det var det her og. I tilleg viser denne veggtavla godt korleis tunnelsystemet var. Det er roemningsveg ut til Mekongelva.

MEKONGdeltaet begynner 50 km soer for Ho Chi Minh . Denne 40km fuktige,frodige og groenne soer-vestlege delen av Vietnam er utlaupet for Mekongelva. Ho deler seg i ni. Vietnamesarane kallar dette for dei ni dragane. Når dragane er sinte og ville må tusenvis av vietnamesarar flykta frå heimane sine. Dei vender tilbake når dragane har roa seg. I toerketida er dragane rolege.

Me tok turen til deltaet. Boendene her haustar godt, nok til å foe heile Vietnam, to gonger i året.

CAI BEE . Me tok ein båttur for å besoekja Cai Bee floating marked.

Dei har ikkje store krav til korleis ein heim skal vera tenkjer me. Absolutt alt dei eig og har er ombord i båten.








Me gjekk i land i ein koseleg liten landsby. Godterifabrikken i Thanh Phong blei neste mål. Kokusnoettkarameller med ulik smak og tilsetting var slett ikkje å forakta.

Denne eldre dama lagar rispapir. Det kan ein eta. Dette papiret er rundt karamellane. Vanskeleg å få av for det skal ikkje av. Det blir pakka rundt karamellane for hand og så brettar dei eit anna utanpå(det skal ikkje etast)

Denne karen varmar opp ris som poppar opp nett som popcorn, men me trur det var puffa ris han laga.
Så flyter me avgarde igjen. Her passerer me den flytande bensinstasjonen.
Det er mange landsbyar i Mekongdeltaet. Me gjekk i land i ein koseleg liten ein der me fekk utdelt syklar. Så herleg å få bruke seg litt fysisk og så herleg å få koma fram til ein hengjekoeye restaurant til lunch. Alle restaurantane hadde ei hengjekoeye til kvart bord. Middagsluren er redda og velfortent. I allefall i 10min....... det blei for fristande med den sykkelen. På humpete landevegar bar det i veg. Ein skule...,....hello, whats your name ... roper ungane.

Då kan ikkje pedagogen sykla vidare. Ein liten prat har me alltid tid til.

Dagen og turen var nestan over i allefall i hoeve til som kjem så altofor tidleg av og til. Sykkelen blei parkert og små kanalbåtar tok oss med tilbake til båt og buss. Det var nett så freden senka seg totalt når me gleid stilt og roleg nedover kanalane. Berre lydar frå dyrelivet var å hoeyra.

VUNG TAU....den vesle,stille fiskelandsbyen med dei fine strendene 1200km soer av Ho Chi Minh er foerst og framst ein badeby.

Men kva finn ein ikkje av gode turistmål der og når byliv og shoppingliv ikkje fristar.

Hilde og eg kom over ein lokal guide og med eigen guide og sjåfoer fekk me ein flott dag med mykje god info om byen. Me starta i tempelet. Guiden forklarte om Ying og Yang som representerer det kvinnelege og det mannlege. Den eine er himmelen og den andre er jorda.
Etterpå bar det opp i fjellet for å besoekja Pagoda. Det er eit stort fjell og eit lite i denne byen., Her var me på det vesle fjellet.

Det hvite palasset..... Sjoelvsagt måtte fintfolk bu fint. Med god utsikt over havet har keiseren budd stilfult under kolonitida.,
Light house...bygd i 1910 på fjellet Nho Mountain er nok ein stad med panorama utsikt over byen. Me tok trappen til toppen. Det vil sei Hilde gjekk heilt til toppen medan eg klarte meg best eit hakk lengre ned.
Og kor har så denne karen vore????????

3000 trappesteg å gå og du kjem til denne flotte Jesus Christ statuen. Dei blei lange etterkvart, trappestega, men det er nydeleg utsikt og flora undervegs......og skulle det vera meir energi igjen når ein når toppen så er det berre 129 trinn igjen inni skulpturen og ta fatt på.
Me var godt noegde me å nå toppen (noko som guiden trudde me ikkje gjorde i varmen).

Det blei ikkje meir tur på oss i badebyen. Det vil sei me flytta til eit finare hotell, og det var stritt nok for me gjekk med koffertar som var tunge som bly og i hotellet me drog i frå var der ikkje heis. Det nye hotellet helsa oss velkommen med nyttårskort og fruktfat. Då var enegien på plass med ein gong. Eit fint hotell (helsehotell)og strender som nesten var tomme i vekene gav rom for relaxing. Me leste og leste og leste (medbrakt bok) medan havet nynna på ein velklingande melodi.



FERIE TEK SLUTT......soeren og...nå når me hadde det så godt!!!!!!!!!

Tilbake til der me starta, storbyen HO CHI MINH.

Faktisk så var det kjekt å koma tilbake. No takla me trafikken. Me hadde våre kjennemerke på butikkar, kafear og hotell så dei 3 neste dagane var det full fart på oss.

Byen er stor. Me undra oss over alt det me fann i gater me ikkje tidlegare hadde vandra i.

Me fann blomemarknad og me var innom mange malarar for å sjå på kunstverka deira. Me oppsoekte gamle ærverdige hotell som framleis er i drift og me måtte sjoelvsagt ha ein kaffekopp på takterrassar rundt om.

Me kom om kvelden og me reiste om kvelden. Framfoere The people commitee Hall lyser statuen av Ho Chi Minh. Litt vemodig å ta farvel. Eg trur nok ikkje det er siste gong er i VIETNAM.